Rozdział VIII

Stoję przed jego grobem. Słońce świeci, ale jest lekki wiatr. Oczy mam zamknięte, ale wyczuwam obecność Carlos'a obok siebie. Modlę się i wiem, że on też to robi. W dłoniach trzymam nasze wspólne zdjęcie. Moje i Ed'a. Ściskam je mocniej, próbując powstrzymać łzy. Carlos obejmuje mnie ramieniem. Nie wytrzymuję i zaczynam płakać. Tak bardzo chcę, by był przy mnie. Chcę zawsze tego pozytywnie nastawionego blondyna. Chcę Ed'a. Mojego Ed'a.
-Nie płacz, Mel...-Słyszę szept Latynosa. Biorę wdech. Staram się uspokoić. Carlos ma rację - nie mogę płakać. To nie przywróci mi Ed'a. Biorę kolejny wdech, spoglądam na nasze zdjęcie i kładę ja na nagrobku.
-Śpij spokojnie-mówię szeptem. Cofam się. Patrzę w górę. Na niebo. "Opiekuj się nim" to ostatnie co myślę przed odejściem. Kierujemy się w stronę wyjścia.
-Chcesz iść do sklepu teraz? Czy może lepiej wybierzemy się później?-Szepcze chłopak i uważnie mi się przygląda. Nagle przypominam sobie o ojcu. O mojej dawnej  paczce...bo...byłam z nimi tylko dla Ed'a, prawda? Nigdy mnie z nimi nic nie łączyło. Chyba, że narkotyki. Powinnam iść...do domu? Do ojca?-Mel...Słyszysz mnie?-Patrzę na niego nieprzytomnym wzrokiem. Nagle mnie oświeca. Profesor F. Ten sam, dzięki któremu poznałam Carlos'a. Ten sam, który wspierał naszą działalność muzyczną. Ten sam...który był dla nas bardziej jak przyjaciel, niż nauczyciel. Nasze oparcie...moje oparcie.
-Fitzpatrick-szepczę. Chłopak patrzy na mnie nic nie rozumiejąc.
-Co z profesorem F?
-Chcę go odwiedzić. Powinniśmy.
-Wiesz gdzie mieszka?
-Nie, ale...powinien być w szkole, nie? Mamy lipiec.
-Faktycznie...Chodźmy-obejmuje mnie ramieniem i skręca na dróżkę prowadzącą na teren naszej starej szkoły. Szkoła jest oddalona od cmentarza jakieś dwadzieścia minut drogi pieszo. Wiele tu nie ma bo same sklepy i to a la second-hand. Jesteśmy pod szkołą. Wielki parking, praktycznie obok wejścia. Budynek wydaje się mały, ale w środku wcale taki nie jest. Ma kolor niebieski co zawsze kojarzyło mi się z dobrocią i w sumie taka ta szkoła jest. Bynajmniej była...dla mnie. Kieruję się w stronę dobrze znanej mi sali muzycznej. Spędzałam tam większą część czasu. Z resztą Carlos też. W końcu podchodzimy do drzwi i chłopak delikatnie puka. Przy biurku, które jest na drugim końcu sali, siedzi pan Fitzpatrick. Zapisuje jakieś nuty. Cały on. Nie zmienił się...no może troszkę się postarzał, ale ciągle jest wysokim, chudym mężczyzną, który chodzi z uśmiechem na twarzy cały dzień. Dosłownie. Brązowe, obecnie siwe loki opadają na jego twarz, ale nie przejmuje się tym. O dziwno nie założył okularów, które leżą teraz obok reszty zapisek.
-Dzień dobry-mówimy na równo.
-Coś się stało?-Pyta nie podnosząc wzroku.
-Przyszliśmy odwiedzić starego znajomego-śmieje się Carlos. Uśmiecham się lekko, a profesor F zerka w naszą stronę.
-Sabine? Carlos? Nie wierzę własnym oczom. Zmieniliście się.-Uśmiecha się do nas szeroko i ściska na powitanie.
-To samo możemy powiedzieć o panu. Zmienił się pan.
-Przesadzasz Sabine Po prostu osiwiałem, nic więcej. No może mam jeszcze więcej zmarszczek, ale nic poza tym. Usiądźcie-mówi i pokazuje nam na krzesła, które jak zawsze są pod oknem. Spełniamy jego prośbę i już po chwili zajmujemy na nich miejsca.
-Dawno się nie widzieliśmy. Opowiadajcie co tam u was.-Profesor F siada na swoim krześle za biurkiem.
-Um...Nie wiem w sumie od czego zacząć. Jestem w zespole.
-Tak, Tak. Wiem. Big Time Rush, prawda?-Carlos przytakuje.
-Ja nie mam dużo do powiedzenia. Nic się nie zmieniło.-Nie mam zamiaru wspominać pewnych wydarzeń, które miały miejsce.
-Poważnie?
-Ostatnio graliśmy w Bromley-brunet zmienia temat za co jestem mu wdzięczna.
-Jak się grało w rodzinnym mieście?
-Świetnie. Szkoda tylko, że nie miałem czasu odwiedzić starych znajomych.
-Przecież teraz tu jesteś.-Już Carlos miał coś powiedzieć, kiedy po prostu wybuchnął śmiechem. Za chwilę i my zaczęliśmy się śmiać. Carlos patrzy na mnie z szerokim uśmiechem. Czuję się jak za starych dobrych czasów, kiedy to codziennie przesiadywaliśmy po lekcjach u profesora F. Odwzajemniam uśmiech i przenoszę wzrok na starszego mężczyznę. Przygląda nam się z uśmiechem.
-Wy jesteście parą?-Mam wrażenie, że bardziej stwierdził, niż zapytał.
-Nie-mówię i spuszczam wzrok.
-Jeszcze nie...-słyszę szept Carlos'a, ale udaję, że nic nie powiedział. Profesor F uważnie patrzy na Latynosa, po czym dziwnie się uśmiecha.
-Jeszcze, powiadasz?-Nasz nauczyciel nigdy nie krył się ze swoimi uwagami. To w nim uwielbiałam, ale teraz poczułam się nieswojo. Mam ochotę wyjść. Wyskoczyć przez okno. Cokolwiek, by nie siedzieć obok nich. Kątem oka widzę jak zaalarmowany Carlos zerka w moją stronę.
-Właśnie to powiedziałem.-Z jednej strony mam ochotę zabić bruneta, ale z drugiej czuję przyjemne ciepło w sercu. Nie odzywam się, bo zwyczajnie nie wiem co powiedzieć.
-Czemu zamilkłaś?-Teraz mam ochotę zabić pana F.
-A jak się panu powodzi?-Pytam.
-Nieładnie tak odpowiadać pytaniem na pytanie.
-Zwyczajnie nie mam co odpowiedzieć.
-To mówi samo za siebie, prawda?-Ponownie się uśmiecha.
-Nie wiem o czym pan mówi-dalej mam spuszczony wzrok.
-Rumienisz się-słyszę szept Latynosa tuż przy moim uchu.
-Wcale nie-zaprzeczam, choć czuję jak moje policzki stają się ciepłe.
-Przecież widzę.-Po brzmieniu jego głosu wyczuwam, że się uśmiecha.
-Musimy o tym gadać?-Nie wytrzymuję i lekko podnoszę głos. Chłopak wzdycha.
-Do tego tematu jeszcze wrócimy, Mel. A jak się panu powodzi?
-Całkiem dobrze, nie narzekam. Co was skusiło do odwiedzenia mnie?
-Pierwszy raz od dłuższego czasu byliśmy razem w mieście to postanowiliśmy wpaść, zobaczyć co tam u pana-Carlos ponownie się uśmiecha.
-Jak widać, nic ciekawego. Jestem trochę zarobiony bo robimy koncert charytatywny dla jednej dziewczyny z naszej szkoły. Jest chora na raka, a jej rodziców nie stać na leki.
-Koncert charytatywny? Można się jeszcze zapisywać?-Uśmiecham się. Wiedziałam, że Carlos nie pominie tego tematu.
-A co chcesz się zapisać ze swoim zespołem?-Nauczyciel zaczyna się śmiać. Pewnie uznał to za żart.
-Jasne. Mamy teraz trochę wolnego czasu. Z chęcią wystąpimy-mówi Carlos, a uśmiech nie schodzi z jego twarzy.
-Poważnie?
-Poważnie.
-Koncert jest za dziesięć dni.
-Zdążymy.
-Resztę prześlę ci mail'em albo się spotkamy, ok?
-Dobrze.
-To daj swój numer i zmykajcie bo mam jeszcze trochę pracy.
-Pomóc panu?-Pytam.
-Nie, dziękuje. Do zobaczenia-mówi i bierze kartkę z numerem Carlos'a.

*w hotelu*

Siedzę na parapecie i obserwuję Bromley. Pierwszy raz z takiej perspektywy. Słońce zachodzi. Przypominam sobie Ed'a. Wyobrażam sobie, że to on idzie spać, że to on jest słońcem. Czuję, jak Carlos kładzie głowie na moim ramieniu, a ręka oplata mnie według talii. Podszedł do mnie tak bezszelestnie, że podskakuję wystraszona.

-Nie bój się. To tylko ja, Mel...-szepcze mi do ucha. Ponownie przenoszę wzrok na Bromley, które staje się coraz ciemniejsze.

-Zaśpiewaj mi coś-mówię ledwie słyszalnie. Potrzebuję go teraz. Potrzebowałam wtedy...

-Coś konkretnego?

-Cokolwiek. Potrzebuję tego. Gubię się, wiesz? Co ja mówię? Zgubiłam siebie te pięć lat temu...-Chłopak delikatnie mnie podnosi i siada na parapecie, po czym sadza mnie bokiem na swoich kolanach i ponownie obejmuje w pasie.

-Chcesz pogadać...-stwierdza.

-Nie-przeczę, choć bardzo chcę wykrzyknąć co leży mi na sercu.

-Wiem, że tak. Mnie nie okłamiesz, Sabine.

-Po prostu...chciałabym wrócić do czasów, kiedy cały czas spędzaliśmy ze sobą. Kiedy mogłam zawsze na ciebie liczyć.

-Teraz też możesz.

-Wiem, ale...Jestem ćpunką, ojciec alkoholik...Ja i ty to dwa różne światy.

-Powiedziałaś, że zgubiłaś siebie..ja pomogę ci ponownie się odnaleźć.

-Nie wierzę, że mi się to uda...za dużo się zmieniło w moim życiu. Za dużo-jestem bliska płaczu.- Wyjechałeś. Zabolało. Ojciec stał się jeszcze gorszy. Bolało nie raz. I nagle nowa szkoła, nowi znajomi i Ed. Pomógł mi. Narkotyki mi pomogły.

-Tak ci się tylko wydaje. Spójrz na mnie-mówi, a ja podnoszę wzrok bo nie mam siły, by z nim walczyć.-Nie było dnia, godziny, minuty bym o tobie nie myślał odkąd wyjechałem. Kocham Cię, słyszysz? Czemu nie chcesz przyjąć mojej miłości, Mel?

-Bo się boje, że cię stracę, rozumiesz?

-Nie stracisz. Nie pozwolę na to po raz kolejny.

-A co jak ci się znudzę albo ty mi?

-Jesteś moją Melody, za którą tęskniłem. Jesteś moją Melody, która mnie dopełnia, która sprawia, że cały dzień chodzę uśmiechnięty.

-Nie odpowiedziałeś...-zauważam.

-Bo odpowiedź jest oczywista. Wpadłem po uszy. Zakochałem się jak wariat i tak też się zachowywałem przez te wszystkie lata, kiedy nie było cię obok mnie.

-A...jeśli to zadziała w drugą stronę.-Ryzykuję i zadaje kolejne pytanie. Wiem, że to niemożliwe. Nie mam zamiaru go stracić. Jestem tylko ciekawa jakie jest jego spojrzenie na tą sytuację.

-A zadziała?-Odpowiada pytaniem na pytanie.

-Spytałam pierwsza-mówię.

-Więc...jeśli...to nie ja będę twoim jedynym, odejdę. Ale będę na tyle blisko, by cię wpierać, bo...zawsze będziemy przyjaciółmi-jest pewny tego co mówi. Widzę w jego oczach, że jest pewny swych uczuć.-Więc teraz ty...zadziała?-

Nie mam wątpliwości, że go kocham. Ed i narkotyki byli czymś w stylu - dzięki temu o tym zapomnę. Ale nie zapomniałam bo...nie można zapomnieć swojej miłości. Nigdy.

-Carlos...chcę...przestać się bać.

-Czy to znaczy to co myślę?-Pyta mnie, a ja czerwienię się i spuszczam głowę.

-Ja...znaczy...

-Melody...-Zaczyna Carlos Wstaje i klęczy, a ja siedzę na parapecie.-Czy zostaniesz moją dziewczyną?

-Wstań-mówię cicho.

-Dopóki nie powiesz tak-mówi i uśmiecha się łobuzersko. Nic nie mówię, wpijam się w jego usta.

-Chyba wiesz co to znaczy.

-Mam dziewczynę-mówi i patrzy mi w oczy. Jest szczęśliwy, ja też. Wstaje i przyciąga mnie za rękę do siebie. Wtulam się w niego. Czuję się tak...bezpiecznie. Pierwszy raz od prawdopodobnie kilku lat. Niesamowite uczucie.

-Kocham Cię, Mel...

-Ja Ciebie też...-mówię niesłyszalnie. W głębi duszy mam nadzieje, że tego nie usłyszy lub nie zwróci uwagi na moje słowa. Tylko czemu tak bardzo się z tym kryję? Na to pytanie nawet ja nie potrafię odpowiedzieć.

-Jest późno. Chodźmy spać, Mel.-Niechętnie się od niego odsuwam i kieruję się w stronę łóżka. On kieruje się za mną. Siadam na dwuosobowym łóżku, dość dużym, chłopak zaś obchodzi je dookoła po drodze ściągając koszulkę i kładzie się po drugiej stronie. Po chwili namysłu ściąga też spodenki i zostaje w samych bokserkach. Odwraca się na bok i patrzy na mnie.

-Będziesz spała tak?-Łobuzersko się uśmiecha.

-A jak?-Odpowiadam pytaniem na pytanie. Wzrusza ramionami.

-Chcesz moją koszulkę?

-Mam swoją-odpowiadam lekko zmieszana. On cały czas się uśmiecha.

-I mam rozumieć, że masz zamiar jutro w niej stąd wyjść?

-I tak innych ciuchów nie mam. Chodzę w tym dzień w dzień. Nie raz w tym spałam.

-Właśnie dlatego pytam czy chcesz moją koszulkę.

-A ty w czym jutro pójdziesz?

-Przecież mam kilka rzeczy na zmianę.-No przecież, że ma.

-Jaka ja głupia...
-Wcale nie...-nachyla się i cmokna mnie w usta, po czym sięgna po koszulkę i mi ją podaje.
-Właśnie, że tak-przejmuję od niego bluzkę i kieruję się w stronę łazienki, gdzie się przebieram, po czym wracam do chłopaka. Wyszczerzył się.
-Tęskniłem za widokiem ciebie w moich koszulkach, wiesz?
-Chyba ostatni raz mnie tak widziałeś przed wczoraj.-Mój chłopak zaczyna się śmiać.
-Wiesz o co mi chodzi, mała.-Wzruszam ramionami i delikatnie się uśmiecham.
-No, chodź, przytul się. Nie krępuj się.
Kładę się i przytulam do chłopaka. Jest to dla mnie coś nowego. Nigdy nie miałam chłopaka. Nigdy mój najlepszy przyjaciel nim nie był, aż do teraz. I to bardzo przyjemne uczucie, gdyby nie ten strach przed utratą przyjaciela, który ciągle siedzi mi gdzieś tam w głowie.
-Dobranoc, skarbie...-Słyszę szept chłopaka. Odpowiadam mu ciche "dobranoc" i zamykam oczy. Przed zaśnięciem słyszę jeszcze słowa Latynosa.
-Nie mam zamiaru zostawić cię nigdy więcej...
_________________________________________________________
Mamy nadzieje, że się podoba. Liczymy na komentarze :)

Chciałabym was zaprosić na nasze osobne blogi.

BLOG SABINY. OPOWIADANIE O BTR - http://classic-love-with-btr.blogspot.com
MÓJ BLOG Z TŁUMACZENIEM OPOWIADANIA O BTR - http://ybwm-tlumaczenie.blogspot.com/
MÓJ BLOG Z OPOWIADANIEM. TU MACIE WYJAŚNIENIE O CZYM JEST - https://twitter.com/ily_katelyn/status/353799511493181441 A TU MACIE LINK - http://birds-story.blogspot.com/

I chciałybyśmy podziękować za ponad 1000 wyświetleń! DZIĘKUJEMY!
Do następnego ♥

Rozdział VII

Blondyn odchodzi w stronę domu, a ja nie zmieniam swojej pozycji. Nadal patrzę się na swoje dłonie. Carlos zajmuje miejsce koło mnie. Żadne z nas nic nie mówi. Wokół nas unosi się nieprzyjemna cisza. Po jakimś czasie, nie wiem ile minęło, Latynos zaczyna rozmowę.
-Przepraszam..
Nie odpowiadam.
-Nie powinienem tego mówić..
Wstaję i ruszam do domu. Znów mam ochotę coś wziąć. Jak zawsze kiedy sprawy się komplikują.
Chłopak jednym zwinnym ruchem odwraca mnie w swoją stronę.
-Melody.. Przepraszam..
Próbuję się wyrwać, lecz jego ręka bardziej zaciska się wokół mojego pasu.
-Powiedz coś.
-Muszę wziąć-mówię szeptem.
On uważnie mi się przygląda, po czym przecząco kiwa głową.

-Nie pozwolę na to..
-Co ci tak zależy? Ćpałam te 5 lat jak ciebie nie było i jakoś się nie przejmowałeś. Do dzisiaj nie wiem czemu wyjechałeś bez pożegnania.

-Ja...Byłem u ciebie..tego dnia. Otworzył twój ojciec i...-chłopak spuszcza wzrok. Jak to był? Uważnie mu się przyglądam. Nie wiem czego się spodziewać.
-I co?
-Był pijany. Nie poznał mnie, więc się na mnie rzucił. Zacząłem mu wytykać, że nie powinien cie wychowywać i takie tam. Pobił mnie...dosyć mocno. On powiedział...
-Carlos.. Co powiedział?
Chłopak bierze ręce z mojej talii.
-Że zrobi wszystko by nasz kontakt się urwał.
Próbuję zapanować nad emocjami, które szargają mną od środka.
-A ty tak po prostu odszedłeś?
-Wywalił mnie-odzywa się szeptem. Jest bliski płaczu.
-I pozwoliłeś mi przez te wszystkie lata myśleć, że to ty jesteś dupkiem, który nie liczy się w moimi uczuciami?
-A jak miałem się z tobą spotkać? Co chwile nagrywanie, trasy, spotkania z fanami. Zostały mi tylko listy, rozumiesz?
-O których ja nic nie wiedziałam..- Wpatruję się tępo przed siebie. Wszystko wreszcie zaczyna układać mi się w logiczną całość.
Nagle przed oczami staję mi ojciec, który mnie uderzył. To było zaledwie kilka dni temu. W moich oczach wbrew mojej woli pojawiają się łzy.
-Tylko mi tu teraz nie płacz..- Chłopak nerwowo się śmieje, a w jego głosie czuć wahanie.
-Nie...ja...tylko..
-Ty co?- Pyta cicho, ledwo słyszalnie.
-Przypomniałam coś sobie.. Tyle.
-Wiesz, że możesz powiedzieć mi wszystko, prawda?
Waham się. To mój przyjaciel. Tak?
-Pobił mnie. Tego dnia kiedy wyjechaliście z Londynu...
-Czekaj.. Mogłabyś powtórzyć, bo chyba się przesłyszałem.- Jego głos brzmi ostro, jak nigdy.
Nie potrafię nic wydusić. Płaczę. Nie wytrzymuję. Wyraz twarzy chłopaka gwałtownie się zmienia. Teraz widoczna tam jest tylko troska. Przyciąga mnie do siebie i zamyka w uścisku.
-Kocham Cię-mówię mu. Chwila...CO JA POWIEDZIAŁAM?
-Ja Ciebie też, Mel.
"Wychodzę" z jego uścisku. Przecież...My nie możemy być parą.
-Co jest?
-Nie możemy.
-Czego?
-Być razem, rozumiesz?
-Mogę wiedzieć czemu tak myślisz?
-Będziemy ze sobą miesiąc, dwa? A co potem? Koniec przyjaźni? Ja wrócę do swoich, do Londynu, a ty będziesz tu.
-Nie dam Ci teraz odejść.. Nie teraz, gdy wszystko może wrócić do normy.
-Jakiej normy? Jes-tem ćpun-ką. Jakiej części zdania tu nie rozumiesz?
-Pomogę ci, rozumiesz?
-Takim jak ja się nie da pomóc. Ed przedawkował. Czy teraz nie kolej na mnie?
-Ed?
-Przyjaciel.
Widzę jego uśmiech.
-Razem damy radę..
Nie wiem co odpowiedzieć.  Spuszczam wzrok na moje buty.
-Ja już przestałam w to wierzyć, wiesz?
Chłopak nic nie powiedział. Po prostu mnie przytula. I to mi wystarcza. Ja sama także nic nie mówię. I nagle przypomina mi się dzień, w którym się poznaliśmy.
Wyszłam ze szkoły. Na moje nieszczęście zaczęło padać. "Super". Postanowiłam, że zaczekam w szkole. Siedziałam na ławce i czekałam. Raczej nie zapowiadało się na poprawę pogody. Westchnęłam zrezygnowana. "No cóż. Z cukru nie jesteś." Wyszłam i po chwili już byłam mokra. Szłam dalej.
-Zaczekaj-usłyszałam czyiś krzyk. Odwróciłam się. "Czy ten chłopak nie chodzi ze mną na hiszpański i matematykę?"
 Spojrzałam na niego zdziwiona. Na pewno mnie wołał?
-Widzę, że nie masz parasola, ani nic. Odprowadzę cię-uśmiechnął się do mnie.
-Wow...Dziękuje, ale...Jesteś pewny?
-Jasne. Jestem Carlos.

-Sabine- uśmiechnęłam się.
-Śliczne imię. Chodzimy razem na hiszpański i matematykę, prawda?
-Tak-odpowiedziałam szeptem. "Zapamiętał mnie’’.

-Czemu szepczesz?- spytał mnie...szeptem. Zaśmiałam się.-Masz uroczy śmiech-powiedział, a ja się zarumieniłam.
-Dziękuję.- Ponownie się zaśmiałam.- Powiedz mi.. Co cię tak podkusiło, żeby do mnie podejść?- Spojrzałam na niego zaciekawiona.
-Nie chciałem, żebyś zmokła.-ponownie ruszył, a ja razem z nim.
-Nie jestem z cukru-odpowiedziałam.
-Ale mogłabyś się przeziębić.
-No to co? Każdy choruje.
-Nie byłoby cię w szkole.
-Do czego zmierzasz?- Zatrzymałam się i oczekiwałam jakieś sensownej odpowiedzi.
-Słyszałem od Fitzpatrick'a, że śpiewasz.
-Profesor F?- Przerywam mu.-Przepraszam...Kontynuuj- Powiedziałam lekko zmieszana.
-Nic się nie stało-uśmiechnął się do mnie-może pójdziemy do jakieś kafejki i wszystko ci wyjaśnię?
-No nie wiem...
-Nie daj się prosić-zatrzymał się i spoglądał mi w oczy.
-Ok-dałam za wygraną.
-O czym myślisz, mała?- Moje rozmyślanie przerywa głos Carlosa.
-O nas...znaczy..- Spuszczam wzrok.
-Tak?- Pyta uśmiechnięty i daje moje włosy za ucho.
-Pamiętasz dzień, kiedy...-Czemu tak ciężko mi o tym mówić-kiedy się poznaliśmy?
On kiwa lekko głową.
-Nie mógłbym zapomnieć.
-Ja też-mówię szeptem.
Carlos niepewnie sadza mnie na swoich kolanach.
-Co cię tak wzięło na wspomnienia?
Nie odpowiadam, bo zwyczajnie nie wiem co. Kładę głowę na jego ramieniu.
-Będziesz moim przyjacielem już zawsze?
-Zawsze-szepcze.
-Obiecujesz?- Również szepczę.
-Obiecuję, Melody.
Nachylam się i całuję go w policzek, po czym ponownie kładę głowę na jego ramieniu. Czuję jak się uśmiecha.
-Pojechałbyś ze mną do Bromley?- Podnosi moją głowę i patrzy na mnie. -Chcę iść nad grób Ed'a.
-Jasne, że z tobą pojadę.
-Kiedy?
-A kiedy chcesz?- Odpowiada pytaniem na pytanie.
-Jak najszybciej to możliwe.
-To jedziemy na zakupy-mówi i oboje wstajemy.
-Po co?
-Kupisz w końcu jakieś ciuchy.

 -Przecież nie mam pieniędzy.
-Przecież to nie problem.
-Chyba ich nie ukradnę?
-Masz mnie. Zapomniałaś?
-Na pewno od ciebie nie pożyczę. Nie mam pracy, nie będę umiała oddać.
-To prezent. Chodź-mówi i kieruje się w stronę salonu.  Chcąc nie chcąc idę za nim.
-Carlos, ale ja tak nie chcę.
-Jak?- Odwraca sie w moją stronę.
-Brać od ciebie wiedząc, że nie mam jak się odwdzięczyć.
-Wiem jak możesz się odwdzięczyć.
-Jeśli myślisz o tym o czym ja...
-Buziak-uśmiecha się i nadstawia policzek.
-Już dzisiaj dostałeś-zauważam.
-A drugie?- Pyta i odwraca się z drugim policzkiem.
-No okej-mówię. Zbliżam się do niego.
-Carlos!- Brunet się odwraca przez co całuję go w usta. Chłopak chce się odsunąć, ale nie pozwalam mu, zarzucając ręce na jego szyję. Jest zdziwiony, odsuwa się. Bierze mnie za nadgarstek.
-Kiedy?- Pyta. Patrzę na swój nadgarstek i wyrywam rękę. Spuszczam wzrok. Kiedy ostatni raz się cięłam? Pół roku temu? Tak, chyba tak. Zaczęłam praktycznie po wyjeździe Carlos'a.
-Już z tym skończyłam, ok?
Latynos delikatnie łapie mnie za podbródek.
-Kiedy?- Pyta miękko.
-Pół rok temu...Chyba.
-Chyba?
-Nie wiem. Nie liczyłam. Coś około pół roku.
- Kiedy zaczęłaś?
Mam wrażenie, że zna odpowiedź na to pytanie, tylko chce się upewnić.
-Jakoś...po twoim wyjeździe-mówię ledwo słyszalnie. Carlos zaciska szczękę.
-Tak bardzo cię przepraszam..- Mocno mnie przytula.
-Za co?
-Za to, że się tak szybko poddałem, że nie próbowałem się z tobą pożegnać, że nie próbowałem cię zatrzymać przy sobie.
-Nie przepraszaj..
Widzę, że Kendall wraca na górę. Czuję się źle, że pocałowałam Carlos'a na jego oczach. Odrywam się od Latynosa.
-Kendall. Czekaj-mówię i doganiam go u szczytu schodów. -Przepraszam.
-Za co?- Stara się udawać obojętnego, ale widzę, że nie jest.
-Wiesz...przepraszam. Chyba chciałeś pogadać z Carlos'em...nie przeszkadzam wam-ruszam do swojego pokoju.
 
            *perspektywa Kendall'a*

Dziewczyna rusza do pokoju, a ja schodzę na dół. Carlos siedzi na kanapie i głowę ma schowaną w dłoniach.
-I jak?- Pytam.
-Nie wiem-odpowiada.
-Jesteście razem czy...-nie daje mi to spokoju.
-Chyba...Znaczy...Nie, ale...Pocałowała mnie.
-Widziałem-kiwam głową.
-Sprawdziłbyś samolot do Londynu?
-Wyjeżdża?
-Ja razem z nią, ale wrócimy. Jedziemy na jakieś dwa dni.
-Okej, idę sprawdzić. Jak coś to rezerwować?
-Tak, nawet jak będą na dzisiaj. A ja idę z Mel do sklepu.
-Dobra, jak coś to będę u siebie-mówię i ruszam na górę, gdzie znajduje się mój pokój.

                           *Carlos*

Patrzę jak Kendall znika na schodach, po czym sam kieruję się w stronę pokoju Mel. Pukam cicho i po chwili słyszę "proszę".
Otwieram drzwi i zaglądam do środka. Dziewczyna leży na łóżku. Podchodzę do niej i kładę się obok. 
-Gotowa?

 -Zależy o co pytasz?- odpowiada pytaniem. Odwracam się na bok i spoglądam na jej twarz. Chcę zapamiętać każdą część. Chyba boję się, że znów ją stracę, ale...Pocałowała mnie. To znaczy...Chyba...
-Czemu...- Boję się, że powiem coś głupiego-mnie pocałowałaś?- dokończyłem szeptem. Zamyka oczy. Wygląda tak jakby nad czymś myślała.
-Powinniśmy się spakować.
-Nie odpowiesz?
-Nie jestem gotowa-mówi i wstaje z łóżka. Siadam i przyglądam jej się. Po chwili jednak zdaję sobie sprawę, że to bez sensu. Niekontrolowanie wzdycham.
-Pójdę się spakować.- Wychodzę i spotykam w drzwiach Kendall'a.
-Samolot za godzinę. Bilety zarezerwowane, masz-Mówi i daje mi wydrukowaną kartkę.
-Nie zdążymy.
-Jedź, rzeczy kupicie na miejscu.
-Mel-odwracam się do dziewczyny.-Mamy samolot, chodź.
Prawie niezauważalnie kiwa głową i wychodzi z pokoju. Łapię ją szybko za rękę i tak oboje schodzimy na dół.
Biorąc pod uwagę odległość od domu na lotnisko, szybko żegnam się z chłopakami. Po chwili siedzimy w aucie blondyna, który nas tam zawozi.  Znów wpatruję się w Sabine. Coś mnie kusi i całuję dziewczynę w policzek.
-Będzie dobrze-szepczę do jej ucha. Czuję jak ona drży. Kręci głową na nie.
-Dlaczego mi nie wierzysz?
Mel delikatnie wzrusza ramionami.
-Hej.. mała.. Spójrz na mnie..
Sabine gwałtownie kręci przecząco głową.
-Mel.. Proszę..
Dziewczyna po chwili przenosi na mnie swój wzrok.
-Przejdziemy przez to razem, pamiętaj..
Nie umiem się powstrzymać przed delikatnym muśnięciem jej ust. Odsuwam się od niej, ale głaszczę ją po policzku.
-Ja nie potrafię Carlos. Nie widzieliśmy się pięć lat. Jestem z wami kilka dni. Nie mogę, rozumiesz? Czuję jakbym cię w ogóle nie znała.
-Jestem cały czas taki sam.
-Ale ja nie. Nie jestem tą Melody, z którą grałeś i śpiewałeś.
-Jesteś tą Melody, w której zakochałem się kilka lat temu. Tylko trochę zagubioną.
-Nie widziałeś mnie przez pięć lat. Nie wiesz jaka jestem.
-Ludzie nie zmieniają się od tak. Moja Mel nadal gdzieś tam jest. Jestem pewien, że to ty się ukrywasz.
Spogląda na mnie. Patrzy mi prosto w oczy. Wygląda na złą.
-Gówno prawda, Carlos-odpowiedziała. Ja sam już się nie odezwałem.
          *W samolocie*

Po raz kolejny zerkam w stronę Sabine. Śpi, głowę ma opartą o okno. Jej włosy opadają na jej twarz, więc sprawiam, że znajdują się za uchem. Zmieniła się, owszem. Już nie ma tej dziecięcej urody, w której się zakochałem, a ja sam nie jestem już chłopcem. Jesteśmy dorośli, a zachowujemy się jak szczeniaki. Staram się zapamiętać każdy szczegół. Całą jej twarz. Boję się, że wyjazd do Bromley jest przykrywką, by ode mnie uciec. Nie mogę do tego dopuścić. Nie mogę ponownie jej stracić.

_____________________________________________________________________

No i napisałyśmy kolejny ;) Prosimy o komentarze, one naprawdę motywują.